Urlop w Chorwacji!
Chorwacja rozpościera się od wschodnich krańców Alp na północnym zachodzie do Niziny Panońskiej i brzegów Dunaju na wschodzie, jej środkową część pokrywa masyw Gór Dynarskich, zaś południowa część kończy się na wybrzeżu Morza Adriatyckiego.
Republika Chorwacka liczy 56 610 km2 (ląd), czyli około sześć razy mniej niż Polska. Do Chorwacji należy 1185 wysp, z czego 66 jest zaludnionych. Długość linii brzegowej wynosi 5835 km, z czego aż 4058 km przypada na wyspy. Największą wyspą jest Krk (410 km 2). Stolicą Chorwacji jest Zagrzeb, liczący około milion mieszkańców. Inne duże miasta Chorwacji to Rijeka, Split, Osijek, Varazdin, Pula, Karlovac, Cakovec, Zadar, Dubrovnik. Chorwacja jest podzielona na 20 Żupanji, 21 stanowi miasto Zagrzeb.
Chorwacja leży na styku śródziemnomorskiej i środkowej Europy między Alpami a Niziną Panońską. Ten wyjątkowo piękny kraj obecnie powoli podźwiga się ze zniszczeń, spowodowanych latami konfliktów i niepokojów, odzyskując ważną pozycję na turystycznej mapie świata.
Pod względem krajobrazowym Chorwacja jest bardzo zróżnicowana. Występują tu dzikie, urwiste wąwozy i głębokie doliny rzek, wysokie góry oraz piękne wybrzeże morskie z wieloma malowniczymi zatoczkami i wysepkami. Teren półwyspu Istria do Gorskiego Kotaru zajmuje płaskowyż, który kończy się w pagórkowatym rejonie upraw winorośli Zagorje. Welebit, nadmorskie wapienne pasmo Gór Dynarskich, wraz z półwyspem Istria to jedne z najpiękniejszych w Europie obszarów krasowych, charakteryzujące się wielką różnorodnością form. Występujące tu skały o dziwnych kształtach zwane są tu kukovi.
W 1991 r., po pierwszych od czasu II wojny światowej wolnych wyborach (1990), Chorwacja proklamowała niepodległość i wystąpiła z Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, co zapoczątkowało krwawy konflikt. Wskutek wojny ucierpiała gospodarka, a wiele zabytków i skarbów kultury zostało całkowicie lub częściowo zniszczonych. Do 1995 r. sporne terytoria pozostawały pod kontrolą ONZ. Wschodnia Slawonia znalazła się w granicach Chorwacji dopiero w 1998 r.
Próba połączenia języka chorwackiego z serbskim trwała ponad wiek. Od 1991 r, oficjalnym językiem Chorwacji jest chorwacki, co zostało zagwarantowane w konstytucji. Język zawsze stanowił fundamentalną część chorwackiej tożsamości narodowej, szczególnie w czasach obcej dominacji. W użyciu są nadal trzy główne dialekty: sztokawski w południowej Chorwacji, czakawski w okolicach Zagrzebia oraz na północy i kajkawski w Dalmacji. Na wybrzeżu mówi się dialektem podobnym do weneckiego.
Wiara zawsze była ważna dla Chorwatów. W czasie rządów komunistycznych religię starano się zepchnąć na plan dalszy, dzisiaj wielkie sanktuaria znowu są ośrodkami życia duchowego narodu. W spisie z 1991 r. blisko 90% społeczeństwa zadeklarowało wiarę chrześcijańską (77% katolików, 11% prawosławnych), poza tym żyje tu mniejszość muzułmańska (przeważnie Bośniacy) oraz protestancka (głównie Węgrzy). Ponieważ wielu Serbów zostało zmuszonych do opuszczenia Chorwacji, zmniejszyła się znacznie społeczność prawosławna.
Od wieków w sztuce chorwackiej łączą się wpływy wschodniej i zachodniej Europy. Na wybrzeżu przez 400 lat panowała Wenecja, więc w okresie od średniowiecza do XVII w. Chorwacja miała stałe kontakty z Włochami. Włoscy artyści przyjeżdżali do pracy na wyspy, a dalmatyńscy poznawali po drugiej stronie Adriatyku sztukę romańską, gotycką oraz renesansową i ją rozpowszechniali. Pod koniec XVII w., po wypędzeniu Turków, wiele kościołów zostało przebudowanych w stylu barokowym i otrzymało bogaty wystrój . Wiek XX to przede wszystkim początek sztuki naiwnej - ważnego nurtu w sztuce narodowej - oraz twórczość Ivana Mestrovicia, uważanego za najsłynniejszego współczesnego artystę chorwackiego.
Dla chorwackiej architektury, podobnie jak i dla pozostałych dziedzin sztuki, duże znaczenie miały kontakty z innymi krajami Europy. Różnorodność wpływów była już widoczna w czasach Rzymian i tak zostało do dzisiaj. Budowle sakralne i świeckie łączą elementy przejęte z sąsiednich Włoch oraz Niemiec z formami pochodzącymi ze świata bizantyjskiego i słowiańskiego. I tak, na przykład, ogromne katedry na wybrzeżu Adriatyku są świadectwem kilku wieków panowania weneckiego. W głębi kraju przeważa chorwacki barok, charakteryzujący się rozbudowana formą oraz bogactwem dekoracji.
W czasie trudnej dekady 1991-2000 życie kulturalne w Chorwacji niemal zamarło. Obecnie w teatrach znowu regularnie są wystawiane sztuki, do sal koncertowych wróciło życie muzyczne, odbywają się imprezy sportowe, a także uroczystości związane ze świętami kościelnymi oraz z ludowymi tradycjami. Szczególnie dużo imprez kulturalnych odbywa się przez cały rok w Zagrzebiu. Miasta i wioski na wybrzeżu przeważnie obchodzą swoje święta latem, wtedy też jest tam najwięcej festiwali.
Źródło: Chorwacja - Przewodniki Wiedzy i Życia